In aanloop naar Werelddag Suïcidepreventie (WSPD) laten we enkele collega’s aan het woord. Wat drijft hen om zich elke dag in te zetten voor suïcidepreventie?
Shalini vond de weg naar het CPZ na haar opleiding tot sociaal werker. Haar persoonlijke ervaring met zelfdoding gaf haar een diepe motivatie om mee het verschil te maken.
“Toen ik de vacature voor ondersteunend medewerker bij het CPZ zag, voelde ik meteen een sterke connectie met de organisatie. Ik verloor mijn beste vriendin aan zelfdoding, en weet daardoor hoe cruciaal suïcidepreventie is. Vanuit die persoonlijke ervaring wil ik me inzetten voor mensen in nood, hun naasten en nabestaanden.”
“Door de kracht van onze werking bij de Zelfmoordlijn 1813 zie ik hoeveel we kunnen betekenen binnen het suïcidepreventielandschap. Het is waardevol om samen te werken met studenten, stagiairs, vrijwilligers, collega’s en partnerorganisaties. Samen proberen we het taboe te doorbreken en dragen we zorg voor een meer begripvolle maatschappij.”
Voor Sam is het de maatschappelijke relevantie die hem dag in dag uit motiveert.
“Mijn grootste motivator om voor het CPZ te werken is de maatschappelijke relevantie van onze organisatie. Een job in de suïcidepreventie is een job met impact. Mensen uit mijn omgeving vragen vaak: ‘Is dat niet zwaar om elke dag met dat thema geconfronteerd te worden?’. Enerzijds klopt dit, zeker wanneer verhalen van mensen dichtbij komen en tastbaar worden. Anderzijds kunnen we ook op dagelijkse basis echt het verschil maken voor sommige mensen en daar doen we het voor. Dat ik kan werken in een warm en zorgzaam team helpt echt.”
“Soms sta ik versteld van het feit dat onze beantwoorders, die dag en nacht, dag in dag uit klaarstaan voor onze oproepers, allemaal vrijwilligers of studenten zijn. Ze doen zo’n belangrijk werk en dat op vrijwillige basis. Dat mijn job eruit bestaat om deze vrijwilligers en studenten op te leiden, te begeleiden en te ondersteunen in hun beantwoorden, in hun voorzien van een luisterend oor aan mensen in nood, aan mensen die vaak nergens anders terecht kunnen, is een voorrecht.”
Echt een verschil kunnen maken voor mensen, is ook Eva’s grote motivatie.
“Ik werk bij het CPZ omdat we op een heel directe manier een verschil kunnen maken voor mensen. We gaan het moeilijkste gesprek dat ze misschien ooit moeten voeren niet uit de weg, maar tonen in onze gesprekken aan de Zelfmoordlijn 1813 dat praten over je zelfmoordgedachten helpt.”
“Het CPZ is bovendien een organisatie die gedragen wordt door intrinsiek gemotiveerde en gedreven mensen – vrijwilligers, studenten en staf. Het voelt goed om samen te bouwen aan suïcidepreventie. Het blijft een onderwerp waar veel mensen mee in aanraking komen – omdat ze zelf met zelfmoordgedachten worstelen, of als naaste of nabestaande maar waar men zich nog vaak eenzaam in voelt, en moeilijk over durft te praten. Die bespreekbaarheid creëren, voor zoveel mogelijk mensen, dat is wat me drijft.”
Phaedra deed eerder stage bij het CPZ. Toen ze na een aantal maanden terugkeerde als vaste kracht, voelde het een beetje als thuiskomen om het met haar eigen woorden te zeggen.
“Mensen vragen me weleens of het niet zwaar is om voor het CPZ te werken.Ik begrijp de vraag, maar ik vind van niet. Natuurlijk zijn er momenten die pittig kunnen zijn en ergens geloof ik dat je je hart verloren moet zijn aan het onderwerp om dit werk te doen.”
“Voor mij voelt het alsof ik dit wat doe voor mijn jongere zelf. Als tiener voelde ik me vaak eenzaam en had ik het moeilijk om het nut te zien van het leven. In de momenten dat ik mijn toekomst niet meer voor me zag, hield ik vast aan mijn dromen. Ik had mezelf beloofd om die op z’n minst een kans te geven.”
“Mijn levensspreuk is ‘Het is niet omdat het nu stormt, dat de zon niet meer zal schijnen’. Al weet ik niet altijd wanneer de zon zal terugkomen, ik geloof wel dat ze ooit weer gaat schijnen. Nu werk ik met veel overtuiging voor een organisatie waar mijn jongere zelf misschien een luisterend oor had gevonden. Een plek waar ik me minder eenzaam had kunnen voelen.”
Als laatste deelt Silke waarom ze haar job zo belangrijk vindt.
“Ik werk als permanent ondersteuner vrijwilligers bij het CPZ, waar ik vrijwilligers begeleid die zich inzetten voor oproepers die aan zelfmoord denken of hun naasten. Samen met mijn collega’s sta ik in voor een goede opleiding zodat de vrijwilligers zich bekwaam voelen om de gesprekken te voeren en zorg ik mee voor een goede ondersteuning eens zij starten aan de Zelfmoordlijn 1813. Mijn hart maakt een sprongetje te weten dat deze mensen hun vrije tijd opofferen om er mee voor te zorgen dat anderen niet alleen moeten blijven zitten met hun zelfmoordgedachten en dat we het bespreekbaar kunnen maken.”
“Onze vrijwilligers zijn stuk voor stuk warme, betrokken mensen. Het is een eer om hen te mogen begeleiden en er deel van uit te maken. Bovenal geeft deze job enorm veel betekenis om mee te werken aan iets wat er écht toe doet. Suïcide is een zwaar thema, maar samen kunnen we het verschil maken en dat is waarom ik dit elke dag met overtuiging doe.”