  Een ander in crisis helpen
Wie signalen bij iemand uit zijn of haar omgeving (familie, vriendenkring, collega, leerling...)
denkt op te merken, kan proberen om met deze persoon een open en rustig gesprek aan te gaan.
Voorwaarde is wel dat je zelf over voldoende draagkracht beschikt. Door begripvol in te gaan op de gevoelens van wanhoop, hopeloosheid en hulpeloosheid die bij de persoon leven, creëer je een gespreksklimaat waarin de persoon zijn verhaal van verdriet en pijn kwijt kan. Durf open te praten over zelfdodingsgedachten en over het verlangen om te sterven.
Zo kan je:
- zelf de zelfdodingsdreiging goed inschatten.
- een goed en vertrouwelijk contact bekomen met de ander.
De andere persoon kan dan weer
- een beter inzicht krijgen in zijn eigen situatie.
- zich beter begrepen voelen.
Je kan uiteraard op het einde van zo'n gesprek de persoon doorverwijzen naar meer gespecialiseerde hulpverlening, zoals de Zelfmoordlijn.
Op lange termijn is een gesprek veelal onvoldoende om zelfdoding te voorkomen.
Daarom is het goed om:
- de omgeving in kalmte te sensibiliseren en zo een netwerk rond de persoon op te bouwen en de persoon aan te moedigen om contact te zoeken met gespecialiseerde hulp zodat ook de achterliggende problematiek (situatie, persoonlijkheidsgebonden en psychiatrische factoren, ...) aandacht krijgt.
Doe niet meer dan wat je zelf aankan en zorg ervoor dat je zelf bij iemand terecht kan met je eigen vragen, je gevoelens van onmacht,... De Zelfmoordlijn (02/649 95 55, gratis) staat ook voor jou klaar om je een luisterend oor te bieden en je vragen te beantwoorden.
Wij raden af om:
- de zelfmoordgedachten of de persoon negatief te beoordelen;
- kant en klare geluksrecepten te geven;
- de persoon valse hoop te geven;
- de persoon te wijzen op de plicht om verder te leven voor de kinderen, de partner, de ouders,... (dit kan schuldgevoelens creëren)
Wil je er met iemand anoniem over praten, bel dan de gratis Zelfmoordlijn op 02/649 95 55 of CHAT
top
|
